به گزارش گروه فرهنگی ثمره نیوز،علی احمدی در حاشیه بازبینی نمایش‌های متقاضی در سی‌و‌مین جشنواره تئاتر استان تهران که در فرهنگسرای شهید صارمی شهر اسلامشهر به همت اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی و انجمن هنرهای نمایشی این شهرستان برگزار شد، اظهار کرد:حدود چهارده، پانزده سال است که در عرصه هنر فعالیت دارم. ابتدا در حوزه تصویر کار می‌کردم، اما در چهار پنج سال اخیر وارد تئاتر شدم و به عنوان دستیار کارگردان در کنار فاطمه زمانی فعالیت داشتم. با تشویق ایشان تصمیم گرفتم نخستین تجربه کارگردانی خود را به‌صورت مستقل آغاز کنم.

وی درباره اثر تازه خود توضیح داد:نمایش تراس نوشته‌ی ژان‌کلود کریر، نویسنده فرانسوی است که با ترجمه اصغر نوری در اختیار ما قرار گرفت. ما این نمایش را بازنویسی و دراماتورژی کردیم و چند شخصیت جدید به آن افزودیم تا با فرهنگ ایرانی سازگار شود،در واقع، برداشت آزادی از نمایش اصلی است که با عناصری از آیین‌ها، موسیقی و سبک زندگی ایرانی ترکیب شده و به فروپاشی روابط انسانی در خانواده و جامعه می‌پردازد.

احمدی با اشاره به مضمون اجتماعی نمایش تراس افزود: در این اثر، فروپاشی یک خانواده به‌دلیل ورود آدم‌های جدید و گسست عاطفی اعضا را نشان می‌دهیم. در پایان نمایش، شخصیت‌ها اشیایی را از پنجره بیرون می‌ریزند که نمادی از دل‌کندن انسان از وابستگی‌های دنیوی است. بخش‌هایی از نمایش هم با موقعیت‌های طنز همراه شده تا برای مخاطب عام جذاب‌تر باشد.

این کارگردان جوان اسلامشهری، یکی از چالش‌های بزرگ فعالان تئاتر در شهرستان‌ها را کمبود فضای تمرین دانست و گفت:هزینه‌های تولید تئاتر بسیار بالاست و متأسفانه پلاتو یا سالن تمرین مناسب در شهرستان‌های اطراف تهران بسیار کم است. بسیاری از تمرین‌ها را در خانه انجام می‌دهیم چون برای رفتن به تهران باید حدود دو ساعت در مسیر باشیم. همه امکانات در مرکز شهر متمرکز است و دسترسی برای ما بسیار دشوار.

وی با اشاره به پیشنهادهایی برای حل این مشکل گفت:بارها پیشنهاد دادیم از فضاهای مانند نمازخانه مدارس یا حتی مساجد در ساعات غیر‌درسی برای تمرین گروه‌های نمایشی استفاده شود، این فضاها فرهنگی‌اند و می‌توانند به رونق تئاتر کمک کنند، اما متأسفانه محدودیت‌های اداری مانع اجرای چنین طرح‌هایی می‌شود.

احمدی همچنین از لزوم حمایت مالی از گروه‌های تئاتری سخن گفت و تأکید کرد: تولید یک نمایش، حداقل بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلیون تومان هزینه دارد. بدون بسته‌های حمایتی، تئاتر در شهرستان‌ها عملاً در حال فراموشی است، با این حال، اگر جشنواره‌ها و برنامه‌های فرهنگی گسترش پیدا کند، می‌توانیم رقابت سالمی بین شهرستان‌ها و تهران ایجاد کنیم و هنرمندان جوان در شهر خودشان رشد کنند.

وی در پایان گفت:بیش از هفتاد درصد هنرمندانی که در تهران کار می‌کنند، در واقع از شهرستان‌های اطراف مثل اسلامشهر و دماوند هستند. اگر در همین شهرها حمایت و تبلیغات مؤثر وجود داشته باشد، قطعاً مردم استقبال می‌کنند و نیازی نیست همه برای اجرا به تهران بروند. ما استعداد داریم، فقط باید دیده شویم.

انتهای پیام/

حسین رشیدی