دهه هاست که می‌توان تهران را «شهر بی‌آسمان» نامید؛ شهری در محاصره‌ی آلودگی، ترافیک سنگین و برج‌های سربه فلک کشیده و غول پیکر؛ شهری که ساکنان قدیمی آن با حسرت، نهرهای روشن و پرآب، گذرگاه‌های پردرخت و عمارت‌های قدیمی یا همان پارک‌های مسکونی را به یاد می‌آورند؛ خاطرات پارک اتابک و پارک امین الدوله، هنوز در خاطره‌ی قدیمی‌های تهران زنده است.