به گزارش گروه اجتماعی ثمره نیوز،در روزهایی که جامعه با تنش‌ها و نگرانی‌های متعددی از جمله بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی دست‌به‌گریبان است، برخی رفتارهای نادرست و تکراری، بار مضاعفی بر دوش شهروندان می‌گذارند. یکی از این رفتارها، سوزاندن بقایای کشاورزی پس از برداشت محصولات در مزارع اسلامشهر است، اقدامی که علی‌رغم هشدارهای مکرر متخصصان و فعالان محیط‌زیست، همچنان از سوی برخی کشاورزان ادامه دارد.

این پدیده به‌ویژه در بخش مرکزی شهرستان اسلامشهر به‌وفور دیده می‌شود، جایی که مزارع در مجاورت بافت‌های مسکونی قرار دارند و دود ناشی از آتش‌سوزی‌ها مستقیماً وارد محیط زندگی مردم می‌شود. شهروندان بسیاری از این مناطق با ارسال تصاویر و پیام‌هایی در فضای مجازی و تماس با رسانه‌ها، نسبت به وضعیت نامطلوب هوا، سوزش چشم‌ها، مشکلات تنفسی، و نگرانی از بیماری‌های ریوی به شدت ابراز نارضایتی کرده‌اند.

کارشناسان کشاورزی بارها اعلام کرده‌اند که آتش زدن بقایای گیاهی نه‌تنها هیچ مزیتی برای خاک و محصولات آینده ندارد، بلکه باعث نابودی میکروارگانیسم‌های مفید خاک، فرسایش زمین، و انتشار گازهای گلخانه‌ای خطرناک می‌شود. در واقع، این اقدام بیشتر از آنکه نشانه‌ای از دانش کشاورزی باشد، نمادی از نبود آگاهی و آموزش‌های لازم در بین بخشی از بهره‌برداران کشاورزی است.

در چنین شرایطی، جای این سؤال باقی‌ست که چرا با وجود آشکار بودن این آسیب‌ها، نهادهای مسئول از جمله اداره محیط زیست و مدیریت جهاد کشاورزی شهرستان اسلامشهر، همچنان واکنشی جدی و بازدارنده نسبت به این رفتار از خود نشان نمی‌دهند؟ آیا کوتاهی این ادارات در اعمال قانون، به تداوم این معضل دامن نزده است؟

نبود نظارت و برخورد قانونی، باعث شده تا برخی از کشاورزان این رفتار نادرست را نه تنها تکرار کنند، بلکه آن را تبدیل به یک عرف غیرقانونی و مزمن سازند. در شرایطی که جامعه به آرامش، اطمینان و هوای پاک بیش از هر زمان دیگری نیاز دارد، دیدن آتش و دود در دل طبیعت و نزدیکی خانه‌ها، تنها اضطراب را تشدید می‌کند و زخم دیگری بر پیکر محیط‌زیست شهری وارد می‌آورد.

مردم اسلامشهر امروز با سؤالات بی‌پاسخی روبه‌رو هستند که چرا کسی پاسخگو نیست؟ چرا هیچ نهادی مسئولیت را بر عهده نمی‌گیرد؟ و چرا سال‌هاست با وجود تکرار این رفتار غلط، هیچ تغییری در روند برخورد با آن مشاهده نمی‌شود؟

شاید وقت آن رسیده که مسئولان محلی به جای سکوت و پاسکاری مسئولیت‌ها، با عزمی جدی برای اصلاح این رویه نادرست وارد عمل شوند. چون آنچه در خطر است، تنها سلامت محیط‌زیست نیست،بلکه سلامت روانی، جسمی و اعتماد عمومی مردم نیز در معرض تهدید قرار دارد.

انتهای پیام/

حسین رشیدی